ซา-หวาด-ดี---ค้าบบบบ

 

>>>กี่ชาติแล้วเนี่ยที่ไม่ได้อัพบล็อค เปิดมาเหมือนเห็นหยากไย่ขึ้นนิดๆ กรี๊ดดดดหวังว่าคงไม่มีตัว....น้า

 

>>เพิ่งสอบมิดเทอมเสร็จมะวานแหละ  โล่งงงช้ามัด

 

>>>>จิงๆช่วงสอบมิดเทอมนี่เป็นไรที่สบายที่สุดในรอบเทอมแระล่ะ >_< (ยังกะสอบมิดเทอมตลอดท้างเทอมเลย)

 

>>>เอาวะ มาเกือบคึ่งทางแระ  สู้ตายไม่ถอยแร้ววว Q(><)!!!

 

>>ม่ายได้มาเขียนนาน เขิลๆยังไงม่ายรู้อ่ะ   (เขิลพร่ำเพรื่ออีกแล้วช้านน แหะๆ)

 

>>>>ก้อมะรู้จาเขียนอาไรนี่นา....(พูดงี้ทุกที แต่ก็เขียนยาวทุกที เหอๆ)

 

>>>>>>กับครึ่งเทอมที่ผ่าน เหตุการณ์หลายๆอย่างได้ผ่านเข้ามาในชีวิต

 

>>>>รับน้องสพท.ที่เต้นจนลืมแก่ ฝนตกอีกตามเคย ใครปักตะไคร้เนี่ย คราวหน้าจ้างส้มปักนี่ พรหมจง พรหมจันไม่ต้องพูดถึง แควนยังม่ายมีเลย โสดสนิท 55

 

>>ขยันไปดูรับน้องทุกเย็น...แรกๆยังหนุกอยู่ เนื่องจากว่างงงง เรียนยังไม่หนัก สอบยังไม่เยอะ

 

>>>เริ่มมาเรียนpreventที่ราชวิถี ต้องตื่นแต่ช้าวววววววแน่ะ รถออกเจ็ดโมง ตลาดสายตลอด 555 เสียงดังในรถอีก ชาวบ้านเค้าจานอนกัน

 

>>>>แว่นตาหายที่century เนื่องจากดันเฟอะฟะไปถอดแว่นตา จิ้มcontact lensที่ห้องน้ำcentury หวังจาได้กลับไปสันชนกะท่องเที่ยว(ใส่แว่นเต้นไม่สะดวกนินา)  วันนั้นสนุกจนเหนื่อย แต่แว่นตาช้านอันตรธานไปเสียแล้ววว>< ต้องขอบคุณพี่กิ๊ฟท์สวยมากที่คอยติดตามดูให้ แม้จาไม่เจอก้อตาม ....แว่นอานโปรดช้านนนนนนT_T สุดท้ายต้องตัดใหม่ ก่าจาหาแบบเหมือนเดิมได้(อาลัยอาวรอันเก่า) เสียตังค์ตัดแว่นทีแทบช็อค เกลี้ยงบัญชีเลย ยืมกิ๊กมาจ่ายอีกต่างหาก >_< เกิดมาไม่เคยช็อตตังค์ขนาดนี้

 

>>>>>>สวมวิญญาณเป็นทั้งพี่สัน พี่ระเบียบ แต่ว่าปีนี้ระเบียบลงน้อยมากมาย

 

>>>เริ่มเรียนโค ตะ ระ หนัก สอบทุกสัปดาห์ บางสัปดาห์สอบสองวัน >_< นศพ.น้า ม่ายใช่วัวไม่ใช่ควายยย(จิ๊บมานชอบพูด ยืมมาลงหน่อย)

 

>>กับคะแนนสอบที่ไม่มีเวลามานั่งฟูมฟาย เพราะต้องรีบอ่านของใหม่ที่จาสอบ

 

>>>>ถึงกระนั้นก้อยังขยันไปรับน้องอยู่ทุกวัน ไปให้กะลังใจปี2น่ะ น้องจะได้ไม่รู้สึกเหมือนถูกทิ้ง (รึป่าววะ) และปี1จาได้รู้สึกว่ายังมีพี่ปีสามอยู่บนโลก อ้อ..ยังมีขาประจำที่ไปด้วยตลอดคือ นู๋นนท์(ทั่นประธาน)และผองเพื่อนในกลุ่ม กล้า(ทั่นรองประธาน) และบิ๊ก(อดีตทั่นประธาน) ยังมีพี่เบนซ์อีกที่ขยันกลับมาจากฉะเชิงเทรา(เพราะร้อน- -") ขยันมาแกล้งน้องๆมากมาย แต่มีคุ้กกี้มาด้วย อิอิ ลาภปากๆ

 

>>>ตอนนั้นเหนื่อยจนโทรม แต่เอาวะ สู้สุดใจ ทั้งเรียนทั้งกิจกรรม คิดซะว่าเราทำดีที่สุดแล้ว

 

>>เริ่มtoleranceต่อกลิ่นบุหรี่ เพราะต้องลงมานั่งอ่านหนังสือใต้หอทุกวัน ร่างกายเริ่มสร้างmemmory cells ไอ้พวกนี้เมื่อไหร่จาหมดโลกฟระ

 

>>>>>>>>>วิ่งหาหอแถวๆราชวิถี สุดท้ายได้อยู่หอพี่แยม สีเขียวสดใส ไฉไลจิงๆ อยู่ตั้งชั้นหกแน่ะ เดินจนผอมแน่ ที่สำคัญกลับมาจากroundจะมีแรงเดินขึ้นถึงห้องตัวเองรึป่าวเนี่ย ตอนนี้แม่กะลังกลุ้มอยู่แล้วตอนย้ายหอจาแบกทีวี ตู้เย็น ตู้ใส่หนังสือขึ้นไปยังไง ตายแน่ๆตอนย้ายหอ สมบัติยื่งเยอะๆอยู่>_<

 

>>>>พิธีลอดซุ้มที่เละขึ้นทุกปีๆ55+ แต่ได้แกล้งน้องปีหนึ่ง (หนุกๆ)  ปัจจุบันโคลนที่เปื้อนกางเกงเลยังซักไม่ออกเลย ><

 

>>ค่ายพันธกิจ(ที่จัดเร็วที่สุดเป็นประวัติการณ์) ณ ไร่หวานสนิท สระบุรี งานนี้ทุ่มสุดๆทั้งตัวและหัวใจ (และกะตังค์) ใครว่ายังไงช้านไม่รู้แหละ แต่ส้มรู้สึกพอใจกับงานนี้นะ ต้องพูดว่ารู้สึกภูมิใจมากกว่าที่ได้ทำเพื่อน้องๆอย่างเต็มที่ แต่งานนี้จาผ่านพ้นไปไม่ได้ถ้าขาดบุคคลเหล่านี้ ต้องขอขอบพระคุณ อ.บุญเชียร อ.ประไพพรรณ อ.วันเพ็ญ อ.อัมพวัน (สี่สาวแกร่ง)ที่คอยดูแลถามไถ่และจัดหาให้ตลอด(ซาบซึ้งมั่กๆ), อ.สุเทพ ที่ดูแลเราดีเหมือนเดิมมิขาดตกบกพร่อง, พี่ช้างกะพี่เบนซ์(ปี6) ที่บึ่งรถมาดูแลน้องๆ ขอบคุณค่ะสำหรับงานเปิดใจตอนกลางคืน ,พี่บ๊อบบี้(ทั่นประธานสโม วีรบุรุษของน้องๆทุกคน) ที่คอยอยู่ดูแล แก้ปัญหาต่างๆ และการลงโทษน้องๆตอนเช้าที่เป็นภาพน่าประทับใจ ,พี่ๆปี 5 และปี 4 ทุกๆคนที่สละเวลาออกเวร มาทำให้ค่ายมีสีสันมากขึ้น ทั้งยังช่วยดูแลน้องๆด้วย, น้องๆปี 2 ที่น่ารัก มาช่วยเติมเต็มค่ายของเรา ช่วยดูแลน้องปี 1 และช่วยงานพี่ๆ, น้องๆปี1 ทุกคนที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี, และที่ขาดไม่ได้เลยคือเพื่อนๆปี 3 ที่น่ารักช่วยกันทำงานอย่างเต็มความสามารถ เสนอแนวคิดต่างๆ อยู่ประชุมกันจนดึกๆดื่นๆทุกคืน และเป็นกำลังใจให้กันและกันตลอดงาน ..นู๋นนท์กะเจ๊พีช ที่เป็น 3ทหารเสือ(ปลอบกันเองเป็นพักๆ)..กิเลนขาว ที่ขอร้องเรื่องไรก้อจัดให้ เป็นทั้งนักแสดง พี่ฐานสุดมันส์ กระทั่งกรรมกรแบกของ และคุยกะน้องๆในคืนนั้น..ตลาด แม่บ้านที่เป็นเพื่อนรักเสมอ ,thank you มากๆสำหรับทุกๆคนที่เขียนfriendshipให้ เป็นกะลังใจอย่างมากเลย จิงๆแล้วอยากเขียนให้ทุกๆคนเลย แต่มะมีเวลา หะๆ และสุดท้ายที่จะขอบคุณ คือ ต้นส้มเอง ที่มีชีวิตสมบูรณ์ดียันจบงาน ไม่ตายไปก่อน(ต้องขอบคุนตั้มกะเหนียงที่หิ้วปีกไว้ตอนพิธีมอบธงรุ่น)......รักทุกๆจัง^^

 

>>>>กลับมาเรียนๆๆๆๆๆๆและสอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนกระทั่งเหตุการณ์ล่าสุดเข้ามา

 

>>เราจะสู้เพื่อคณะ เพื่ออ.บุญเชียร....พุ่งนี้แล้วสิเนอะ วันที่ 3 สิงหาคม....แม้จะช่วยไรไม่ได้มาก แต่ขอเป็นหน่วยกะลังใจให้ละกานเนอะ^^ เราจะสู้ไปด้วยกัน!!! ไม่ใช่คณะปฏิวัติ แต่เราจะเรียกร้องเพื่อความเป็นธรรม และสิ่งที่เราควรจะได้

 

>>>>พี่อ๊อฟไปเรียนต่อที่อังกฤษแล้ว วันที่ 17 กรกฎา 2007 (ลงวันที่ไว้ ดูซิว่ามานจะใช้เวลาเรียนให้จบกี่ปี 55) เป็นวันแรกตั้งแต่เปิดเทอมมาที่ได้เจอแม่(ได้กอดทีนึงซะหายคิดถึงเลย)  วันนั้นว่าจาไม่ร้องไห้แล้วน้า แต่ตอนที่แม่กอดกะพี่อ๊อฟแม่ดันน้ำตาไหลซะนี่ ตอนส้มกอดกะพี่อ๊อฟเลยต้องน้ำตาไหลบ้าง เป็นเทรนด์ๆ (55ม่ายช่ายแระ) ตอนมานไปเมกาไม่เห็นมีไคร้องไห้เลยก้อไปปีเดียวเหมือนกานเนี่ยแหละ  ง๊า...มานไปแล้ว ไคจาซ่อมคอมให้อ่า  ไคจาให้โทรไปโวยวายว่าอยากกินข้าวด้วยตอนมานไม่ว่าง(นัดสาวคนอื่นไว้แล้วทุกที)

 

>>ดูแลตัวเองน้าพี่อ๊อฟ คิดถึงๆ ว่าแต่ว่าตั้งแต่มานไปไม่เห็นมานบ่นคิดถึงบ้านเลยซักคำ ดูมานสบายดี๊สบายดี เป็นบุคคลที่ปรับตัวเข้ากับสถานที่และผู้คนได้เร็วที่สุดในโลกแระ ตอนนี้กะลังบ้าprogramใหม่ skype(อย่าให้ออกเสียง- -") ติดตั้งเพื่อคุยกะอีตาพี่อ๊อฟกะที่บ้านโดยเฉพาะ ดีจังแม้ไม่ได้กลับบ้านก็เห็นหน้า ฟังเสียงคนที่บ้านได้โดยไม่เสียกะตังค์ค่าโทสับ สุดยอดเลยไม่เปลืองค่าโทสับทางไกลด้วย

 

>>>>ขี้เกียจเขียนแระ เขียนตั้งเยอะแน่ะ แหะๆ ปายอาบน้ามดีก่า

 

>>.....กรำๆ มองดูที่เขียนเสร็จ อารมณ์อ่านforward mailมากมาย.....ส้มเขียนเองน้า ม่ายด้ายไปcopyใครเค้ามา > <

 

>>>>>>ดูแลตัวเองด้วยน้าทุกๆคน สู้ๆกับทุกเรื่องที่กะลังฝ่าฝันอยู่ ส้มเป็นกำลังใจห้ายทู้กคนเลย ตอนนี้ฝนตกทุกเย็นเลย ยังไงก้อดูแลสุขภาพด้วยน้าค้า ดูแลสุขภาพกายแล้วอย่าลืมดูแลสุขภาพหัวใจกานด้วยน้า อิอิ ม่ายรู้จาได้มาเขียนอีกเมื่อไหร่ T_T ไปแระๆ บ๋าบายยยยยค้าบบบ รักนะ จุ๊บๆ