tonsom

 

 

 

 

ซา-หวาด-ดี---ค้าบบบบ

 

>>>กี่ชาติแล้วเนี่ยที่ไม่ได้อัพบล็อค เปิดมาเหมือนเห็นหยากไย่ขึ้นนิดๆ กรี๊ดดดดหวังว่าคงไม่มีตัว....น้า

 

>>เพิ่งสอบมิดเทอมเสร็จมะวานแหละ  โล่งงงช้ามัด

 

>>>>จิงๆช่วงสอบมิดเทอมนี่เป็นไรที่สบายที่สุดในรอบเทอมแระล่ะ >_< (ยังกะสอบมิดเทอมตลอดท้างเทอมเลย)

 

>>>เอาวะ มาเกือบคึ่งทางแระ  สู้ตายไม่ถอยแร้ววว Q(><)!!!

 

>>ม่ายได้มาเขียนนาน เขิลๆยังไงม่ายรู้อ่ะ   (เขิลพร่ำเพรื่ออีกแล้วช้านน แหะๆ)

 

>>>>ก้อมะรู้จาเขียนอาไรนี่นา....(พูดงี้ทุกที แต่ก็เขียนยาวทุกที เหอๆ)

 

>>>>>>กับครึ่งเทอมที่ผ่าน เหตุการณ์หลายๆอย่างได้ผ่านเข้ามาในชีวิต

 

>>>>รับน้องสพท.ที่เต้นจนลืมแก่ ฝนตกอีกตามเคย ใครปักตะไคร้เนี่ย คราวหน้าจ้างส้มปักนี่ พรหมจง พรหมจันไม่ต้องพูดถึง แควนยังม่ายมีเลย โสดสนิท 55

 

>>ขยันไปดูรับน้องทุกเย็น...แรกๆยังหนุกอยู่ เนื่องจากว่างงงง เรียนยังไม่หนัก สอบยังไม่เยอะ

 

>>>เริ่มมาเรียนpreventที่ราชวิถี ต้องตื่นแต่ช้าวววววววแน่ะ รถออกเจ็ดโมง ตลาดสายตลอด 555 เสียงดังในรถอีก ชาวบ้านเค้าจานอนกัน

 

>>>>แว่นตาหายที่century เนื่องจากดันเฟอะฟะไปถอดแว่นตา จิ้มcontact lensที่ห้องน้ำcentury หวังจาได้กลับไปสันชนกะท่องเที่ยว(ใส่แว่นเต้นไม่สะดวกนินา)  วันนั้นสนุกจนเหนื่อย แต่แว่นตาช้านอันตรธานไปเสียแล้ววว>< ต้องขอบคุณพี่กิ๊ฟท์สวยมากที่คอยติดตามดูให้ แม้จาไม่เจอก้อตาม ....แว่นอานโปรดช้านนนนนนT_T สุดท้ายต้องตัดใหม่ ก่าจาหาแบบเหมือนเดิมได้(อาลัยอาวรอันเก่า) เสียตังค์ตัดแว่นทีแทบช็อค เกลี้ยงบัญชีเลย ยืมกิ๊กมาจ่ายอีกต่างหาก >_< เกิดมาไม่เคยช็อตตังค์ขนาดนี้

 

>>>>>>สวมวิญญาณเป็นทั้งพี่สัน พี่ระเบียบ แต่ว่าปีนี้ระเบียบลงน้อยมากมาย

 

>>>เริ่มเรียนโค ตะ ระ หนัก สอบทุกสัปดาห์ บางสัปดาห์สอบสองวัน >_< นศพ.น้า ม่ายใช่วัวไม่ใช่ควายยย(จิ๊บมานชอบพูด ยืมมาลงหน่อย)

 

>>กับคะแนนสอบที่ไม่มีเวลามานั่งฟูมฟาย เพราะต้องรีบอ่านของใหม่ที่จาสอบ

 

>>>>ถึงกระนั้นก้อยังขยันไปรับน้องอยู่ทุกวัน ไปให้กะลังใจปี2น่ะ น้องจะได้ไม่รู้สึกเหมือนถูกทิ้ง (รึป่าววะ) และปี1จาได้รู้สึกว่ายังมีพี่ปีสามอยู่บนโลก อ้อ..ยังมีขาประจำที่ไปด้วยตลอดคือ นู๋นนท์(ทั่นประธาน)และผองเพื่อนในกลุ่ม กล้า(ทั่นรองประธาน) และบิ๊ก(อดีตทั่นประธาน) ยังมีพี่เบนซ์อีกที่ขยันกลับมาจากฉะเชิงเทรา(เพราะร้อน- -") ขยันมาแกล้งน้องๆมากมาย แต่มีคุ้กกี้มาด้วย อิอิ ลาภปากๆ

 

>>>ตอนนั้นเหนื่อยจนโทรม แต่เอาวะ สู้สุดใจ ทั้งเรียนทั้งกิจกรรม คิดซะว่าเราทำดีที่สุดแล้ว

 

>>เริ่มtoleranceต่อกลิ่นบุหรี่ เพราะต้องลงมานั่งอ่านหนังสือใต้หอทุกวัน ร่างกายเริ่มสร้างmemmory cells ไอ้พวกนี้เมื่อไหร่จาหมดโลกฟระ

 

>>>>>>>>>วิ่งหาหอแถวๆราชวิถี สุดท้ายได้อยู่หอพี่แยม สีเขียวสดใส ไฉไลจิงๆ อยู่ตั้งชั้นหกแน่ะ เดินจนผอมแน่ ที่สำคัญกลับมาจากroundจะมีแรงเดินขึ้นถึงห้องตัวเองรึป่าวเนี่ย ตอนนี้แม่กะลังกลุ้มอยู่แล้วตอนย้ายหอจาแบกทีวี ตู้เย็น ตู้ใส่หนังสือขึ้นไปยังไง ตายแน่ๆตอนย้ายหอ สมบัติยื่งเยอะๆอยู่>_<

 

>>>>พิธีลอดซุ้มที่เละขึ้นทุกปีๆ55+ แต่ได้แกล้งน้องปีหนึ่ง (หนุกๆ)  ปัจจุบันโคลนที่เปื้อนกางเกงเลยังซักไม่ออกเลย ><

 

>>ค่ายพันธกิจ(ที่จัดเร็วที่สุดเป็นประวัติการณ์) ณ ไร่หวานสนิท สระบุรี งานนี้ทุ่มสุดๆทั้งตัวและหัวใจ (และกะตังค์) ใครว่ายังไงช้านไม่รู้แหละ แต่ส้มรู้สึกพอใจกับงานนี้นะ ต้องพูดว่ารู้สึกภูมิใจมากกว่าที่ได้ทำเพื่อน้องๆอย่างเต็มที่ แต่งานนี้จาผ่านพ้นไปไม่ได้ถ้าขาดบุคคลเหล่านี้ ต้องขอขอบพระคุณ อ.บุญเชียร อ.ประไพพรรณ อ.วันเพ็ญ อ.อัมพวัน (สี่สาวแกร่ง)ที่คอยดูแลถามไถ่และจัดหาให้ตลอด(ซาบซึ้งมั่กๆ), อ.สุเทพ ที่ดูแลเราดีเหมือนเดิมมิขาดตกบกพร่อง, พี่ช้างกะพี่เบนซ์(ปี6) ที่บึ่งรถมาดูแลน้องๆ ขอบคุณค่ะสำหรับงานเปิดใจตอนกลางคืน ,พี่บ๊อบบี้(ทั่นประธานสโม วีรบุรุษของน้องๆทุกคน) ที่คอยอยู่ดูแล แก้ปัญหาต่างๆ และการลงโทษน้องๆตอนเช้าที่เป็นภาพน่าประทับใจ ,พี่ๆปี 5 และปี 4 ทุกๆคนที่สละเวลาออกเวร มาทำให้ค่ายมีสีสันมากขึ้น ทั้งยังช่วยดูแลน้องๆด้วย, น้องๆปี 2 ที่น่ารัก มาช่วยเติมเต็มค่ายของเรา ช่วยดูแลน้องปี 1 และช่วยงานพี่ๆ, น้องๆปี1 ทุกคนที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี, และที่ขาดไม่ได้เลยคือเพื่อนๆปี 3 ที่น่ารักช่วยกันทำงานอย่างเต็มความสามารถ เสนอแนวคิดต่างๆ อยู่ประชุมกันจนดึกๆดื่นๆทุกคืน และเป็นกำลังใจให้กันและกันตลอดงาน ..นู๋นนท์กะเจ๊พีช ที่เป็น 3ทหารเสือ(ปลอบกันเองเป็นพักๆ)..กิเลนขาว ที่ขอร้องเรื่องไรก้อจัดให้ เป็นทั้งนักแสดง พี่ฐานสุดมันส์ กระทั่งกรรมกรแบกของ และคุยกะน้องๆในคืนนั้น..ตลาด แม่บ้านที่เป็นเพื่อนรักเสมอ ,thank you มากๆสำหรับทุกๆคนที่เขียนfriendshipให้ เป็นกะลังใจอย่างมากเลย จิงๆแล้วอยากเขียนให้ทุกๆคนเลย แต่มะมีเวลา หะๆ และสุดท้ายที่จะขอบคุณ คือ ต้นส้มเอง ที่มีชีวิตสมบูรณ์ดียันจบงาน ไม่ตายไปก่อน(ต้องขอบคุนตั้มกะเหนียงที่หิ้วปีกไว้ตอนพิธีมอบธงรุ่น)......รักทุกๆจัง^^

 

>>>>กลับมาเรียนๆๆๆๆๆๆและสอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนกระทั่งเหตุการณ์ล่าสุดเข้ามา

 

>>เราจะสู้เพื่อคณะ เพื่ออ.บุญเชียร....พุ่งนี้แล้วสิเนอะ วันที่ 3 สิงหาคม....แม้จะช่วยไรไม่ได้มาก แต่ขอเป็นหน่วยกะลังใจให้ละกานเนอะ^^ เราจะสู้ไปด้วยกัน!!! ไม่ใช่คณะปฏิวัติ แต่เราจะเรียกร้องเพื่อความเป็นธรรม และสิ่งที่เราควรจะได้

 

>>>>พี่อ๊อฟไปเรียนต่อที่อังกฤษแล้ว วันที่ 17 กรกฎา 2007 (ลงวันที่ไว้ ดูซิว่ามานจะใช้เวลาเรียนให้จบกี่ปี 55) เป็นวันแรกตั้งแต่เปิดเทอมมาที่ได้เจอแม่(ได้กอดทีนึงซะหายคิดถึงเลย)  วันนั้นว่าจาไม่ร้องไห้แล้วน้า แต่ตอนที่แม่กอดกะพี่อ๊อฟแม่ดันน้ำตาไหลซะนี่ ตอนส้มกอดกะพี่อ๊อฟเลยต้องน้ำตาไหลบ้าง เป็นเทรนด์ๆ (55ม่ายช่ายแระ) ตอนมานไปเมกาไม่เห็นมีไคร้องไห้เลยก้อไปปีเดียวเหมือนกานเนี่ยแหละ  ง๊า...มานไปแล้ว ไคจาซ่อมคอมให้อ่า  ไคจาให้โทรไปโวยวายว่าอยากกินข้าวด้วยตอนมานไม่ว่าง(นัดสาวคนอื่นไว้แล้วทุกที)

 

>>ดูแลตัวเองน้าพี่อ๊อฟ คิดถึงๆ ว่าแต่ว่าตั้งแต่มานไปไม่เห็นมานบ่นคิดถึงบ้านเลยซักคำ ดูมานสบายดี๊สบายดี เป็นบุคคลที่ปรับตัวเข้ากับสถานที่และผู้คนได้เร็วที่สุดในโลกแระ ตอนนี้กะลังบ้าprogramใหม่ skype(อย่าให้ออกเสียง- -") ติดตั้งเพื่อคุยกะอีตาพี่อ๊อฟกะที่บ้านโดยเฉพาะ ดีจังแม้ไม่ได้กลับบ้านก็เห็นหน้า ฟังเสียงคนที่บ้านได้โดยไม่เสียกะตังค์ค่าโทสับ สุดยอดเลยไม่เปลืองค่าโทสับทางไกลด้วย

 

>>>>ขี้เกียจเขียนแระ เขียนตั้งเยอะแน่ะ แหะๆ ปายอาบน้ามดีก่า

 

>>.....กรำๆ มองดูที่เขียนเสร็จ อารมณ์อ่านforward mailมากมาย.....ส้มเขียนเองน้า ม่ายด้ายไปcopyใครเค้ามา > <

 

>>>>>>ดูแลตัวเองด้วยน้าทุกๆคน สู้ๆกับทุกเรื่องที่กะลังฝ่าฝันอยู่ ส้มเป็นกำลังใจห้ายทู้กคนเลย ตอนนี้ฝนตกทุกเย็นเลย ยังไงก้อดูแลสุขภาพด้วยน้าค้า ดูแลสุขภาพกายแล้วอย่าลืมดูแลสุขภาพหัวใจกานด้วยน้า อิอิ ม่ายรู้จาได้มาเขียนอีกเมื่อไหร่ T_T ไปแระๆ บ๋าบายยยยยค้าบบบ รักนะ จุ๊บๆ

....ตี 2 ......จุด 00 (นาฬิกา)

 

- นอนไม่หลับอ่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

- เมื่อวันเสาร์ได้ไปเล่นกะเจ้าลูกชิ้นทั้ง 7 ด้วย (ลูกชิ้นปลา,ลูกชิ้นเอมเค,ลูกชิ้นปิ้ง,ลูกชิ้นกุ้ง,ลูกชิ้นหมู,ลูกชิ้นสาหร่าย,ลูกชิ้นลวก)อ้วนกลมเหมือนเดิมเลยย ^^ ...พวกมันจะจำได้รึป่าวน้อว่า เคยมีคนวิ่งขึ้นหอไปหยิบเงินมาซื้อนมมาให้มานกิน เพราะทนเสียงร้องอี๊ดๆ ด้วยความหิวโหยของลูกหมาตาใสๆไม่ไหว....มันอาจจะจำได้ก็ได้นะ.......

 

 

 

 

 

 

 

 

....สวัสดีค่ะ.....

 

ไม่ได้เข้ามาเขียนนานเลยนะเนี่ย

 

บังเอิญเปิดสเปซมาเห็นคุณชายต่ายคร่ำครวญว่าส้มหายหน้าหายตาไปจากวงการผองเพื่อน

 

เมื่อไม่นานมานี้...เจอหญิงนิดในเอม มานแทบจะนึกว่าส้มย้ายถิ่นฐานไปอยู่หุบเขาแถบเอธิโอเปียซะแล้ว

 

ส้มม่ายได้หายไปหนายน้า.....แค่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ออกไปสัมผัสกับโลกภายนอกเท่านั้นเอง T_T

 

เรียน...สอบ...เหนื่อย...เบื่อๆ...เซ็งๆ...ไม่ค่อยอยากออกไปเที่ยวไหนบ่อยๆ

 

สอบเส็ดทุกครั้ง..ก้ออยากจะนอนพักผ่อน เก็บข้าวของซักวัน

 

แล้วก้อต้องเตรียมลุยสมรภูมิรบครั้งต่อไป....เหนื่อยโว้ยยยย

 

คิดถึงพวกแกมากๆเลยน้า  คิดถึงจริงๆ  คิดถึงสมัยเป็นก.น.

 

คิดถึงบรรยากาศเก่าๆ  ห้องวิชาการ...อาคารหน้าโรงเรียน...ห้องอาคารไม้...และจบลงที่ห้องป๋าดุนกะแม่ยีน

 

ค่ายธรรมาภิบาล  ร่องเรือแม่น้ำปิง  งานเปิกฟ้าวิชาการ  งานวันเด็กแห่งชาติ กีฬาสี กีฬาจังหวัด หนังสือรุ่น.....ฯลฯ

 

และที่ลืมไม่ได้คือ โครงการหิ้วถุงดำ ทำสีขาว ที่พวกเราฝ่าฟันอุปสรรคกันมามากมายเหลือเกิน...

 

....มีทั้ง  เสียงเอะอะแย่งกันพูด  เสียงโต้เถียงปัญหาและพยายามหาวิธีแก้ไข  เสียงตักเตือนเวลาใครคนนึงทำผิด  เสียงร้องไห้   และคราบน้ำตาในยามที่ท้อแท้

 

แต่ในเสียงอันหดหู่พวกนี้มันถูกแทรกไปด้วยเสียงหัวเราะ  เสียงหยอกล้อ  เสียงแซวโน่นแซวนี่  กี๊ดก๊าด ดังลั่นไปทุกที่ที่พวกเราปรากฎกาย 

 

เสียงBOOM SRIYA ที่ส้มคิดว่าคงไม่มีใครแหกปากได้ดังเท่าพวกเราทำอีกแล้ว

 

และยังมีรอยยิ้ม...เสียงปลอบโยน เมื่อใครคนใดคนนึงทุกข์ใจ ...พร้อมกอดคอร้องไห้ไปด้วยกัน

 

เรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

.....คิดถึงพวกแกเสมอนะ...ไม่เคยลืมช่วงชีวิตที่มีค่านี้เลย

 

_________________________________________________________ ___ __  __ _  _  _  _   _   _    _     _      _

 

....ขอระบายหน่อย....นะ

 

- เมื่อวันศุกร์ที่มหาลัยจัดงานopen house ในขณะที่ชาวบ้านมีฟามสุขกัน นศพ.ปี2กำลังทุกข์ระทม เพราะนอกจากวันนั้นต้องเรียนphysioทั้งวันแล้ว ในวันรุ่งขึ้นยังมีสอบphysioที่แสนจะยากกกกกกกกกกกก  อิจฉาคนที่แขวนป้ายIDทำกิจกรรมโว้ยยยยย  อยากลงไปทำกิจกรรมใจจะขาดแล้ว

 

- เมื่อวาน(เสาร์)ขณะนั่งสอบphysioที่เป็นที่โจทย์จันว่าเป็นการสอบที่ทรมานเด็กที่สุดวิชานึง  เนื่องจากอาจารย์คุมเข้มมาก  นศพ.ห้ามเข้าห้องน้ำระหว่างสอบ สงสารเพื่อนที่ท้องเสีย กว่าจะได้ออกไปเข้าห้องน้ำ ต้องฝ่าด่านอรหันต์หลายด่าน แถมข้อสอบเยอะมหาศาลลลลล พระเจ้าจอร์จ ทำไปประมานยี่สิบข้อสุดท้าย รู้สึกเหมือนepiglottis จู่ๆก้อลงมาก้อลงมาปิดtracheaซะแล้ว เหมือนประหนึ่งว่าpressureในช่องอกเพิ่มขึ้นมาเป็นบวกซะงั้น เป็นช่วงเวลาที่ทรมานมาก ยิ่งเจอเหตุการณ์เพื่อนโดนบีบบังคับไม่ให้ออกไปเข้าห้องน้ำ ยิ่งทำให้เริ่มเกิดhyperventilation  เมื่อไหร่ช้านจะได้ออกจากที่นี่ซะทีฟระ

 

- สอบเส็ดก้อทำcase study physioต่อ(ชีวิตช้าน...>_<)  แต่ตอนเย็นมีโอกาสได้ไปสยามกะเปี๊ยก พล และเชอรี่  เหมือนไปส่งเปี๊ยกกะเชอรี่กลับบ้านมากก่า ไม่ได้ทำไรเลย แต่ได้กินเครปแสนอร่อย(คุ้มแระ) แล้วก้อไปเดินหาซื้อเค้กกลับมาฝากกิ๊กกะตั้ม วันนี้ครบรอบ 1 ปีครึ่งของคู่นี้ ยินดีด้วยน้าค้า (นี่มานนำช้านไปปีคึ่งแล้วเหรอเนี่ย กำๆ >_<) ตอนซื้อเค้กอิพลแทบลงแดงตาย ตลกอ่ะ แต่นับถือมานจิงๆอดใจไม่ซื้อได้ 555  พอกลับมาถึงมหาลัยปุ๊บก้อยกขโยงกันไปเมเจอร์ ไปร้องเกะกานต่อถึงตีหนึ่ง เหนื่อย กลับมาหลับ

 

____________________________________________________________________  __  ___ _____ __ __ _  _   _   _     _

 

+++ รูปส้มกะกิ๊ก  ได้ดูกานทั้งรุ่นแล้วรึยางเนี่ย  กำๆๆๆ  >_<  แต่ดูไปดูมามานก้อน่ารักดีนะ 555

 

+++ รักเพื่อนๆทุกคนมากๆๆๆๆๆนะ

 

+++ คิดถึงที่บ้านจัง

 

+++ เจ้าอ้วนกลับมาแล้วน้า ผอมลงแฮะ แต่ก้อน่ารักเหมือนเดิม

 

+++ อากาศเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ดูแลสุขภาพกายและใจกานด้วยน้าค้า

 

..........บ๋าบายค่า.........

 

.....สวัสดีค่ะ  ไม่ได้เจอกานนานเลยเนอะ.....

 

..........เปิดเทอมใหม่แล้วสินะ........

 

.......เริ่มกลับมามีชีวิตเป็นปกติแล้วสิ........

 

... ชีวิตที่เต็มไปด้วยการเรียนหนัก...

 

...............จะว่าไปก้อเริ่มคุ้นเคยกะมันบ้างแล้วล่ะ..................

 

........พักคุยเรื่องเรียนดีก่า........

 

.........อากาศเริ่มเย็นๆ มีลมบางๆมาบ้างแล้วล่ะ.........

 

.....ชอบจังเลย.....

 

............อากาศแบบนี้อิจฉาคนมีความรักจังเลยเนอะ...........

 

......คงเป็นอากาศเย็นๆที่อบอุ่นน่าดู......

 

................อ่อ  เมื่อวานเพิ่งอ่าน "ความสุขของกะทิ" จบ...............

 

.......รู้สึกดีมากๆ......

 

....ไม่ได้อ่านหนังสือที่ทำให้รู้สึกแบบนี้มานานแล้วล่ะ.....

 

......ไพเราะ  สะอาด  ไร้มลพิษ  ไร้จริต  ลึกซึ้งในตัวของมันเอง.......

 

...กะทัดรัด เรียบง่าย  ไม่ต้องเข้าใจอะไรมาก  ทุกอย่างกระจ่างในทุกตัวอักษร...

 

.........กระจ่างในทุกอารมณ์ของเนื่อเรื่องและตัวละคร..........

 

..มีเพื่อนคนนึงบอกว่าอ่านแล้วรู้สึก  'เบา'  ..  จริงตามนี้ทุกประการ  ..

 

....บางคนอาจบอกว่าเนื้อหามันเรื่อยๆ อ่านแล้วออกจะน่าเบื่อ....

 

......แรกๆก้อแอบคิดแบบนั้นเหมือนกัน.......

 

...ปกติไม่ค่อยได้อ่านนวนิยายแนวนี้ซักเท่าไหร่...

 

.........แต่ ยิ่งได้อ่านไปเรื่อยๆ ยิ่งเห็นคุณค่า..........

 

.........และความประทับใจแฝงอยู่ในทุกอณูอักษร.........

 

...เพื่อนๆถามว่าส้มอ่านแล้วร้องไห้รึป่าว?...

 

.....ไม่ร้องซักแอะ อ่านจบแล้วมีแต่ความอิ่มเอม มีแต่รอยยิ้มมากกว่าแฮะ.....

 

....ไม่รู้สิ รู้สึกว่า เด๋วนี้ สื่อประเภทการอ่านที่ปราศจาก 'สิ่งแปลกปลอม' หายาก....

 

.......ไม่แปลกใจเลยที่ได้รางวัลซีไรซ์.......

 

...........เอาเป็นว่าแนะนำให้อ่าน  เหมาะกะทุกเพศทุกวัยของแท้...........

 

...จะว่าไปแล้ว  ไม่ได้เจอเพื่อนเก่านานแสนนาน...

 

.....คิดถึงจังเลย  คิดถึงมากๆ.....

 

.......ใกล้ถึงวันเกิดเพื่อนอีกหลายๆคนแล้วนี่เนอะ........

 

....9 พ.ย.  นู๋นิด....

....11 พ.ย.  ป่าป๊าสุดที่รัก แล้วก้อนู๋จอย....

....17 พ.ย.  นู๋จุ๊กจิ๊ก กะนายหนึ่ง....

 

......วันที่ 1 พ.ย.ที่ผ่านมานอกจากวันเกิดนู๋โบแล้ว.......

 

....ยังมีงาน med nightด้วย.....

 

.....concept แต่งตัวเป็นนังแจ๋ว กันทั้งกลุ่มเลย  สนุกจัง.....

 

...ใส่เสื้อ "ตลาด" ด้วยแหละ ซื้อเสื้อมาเพ้นท์กันเอง...

 

.....แปดคน นุ่งผ้าถุงคนละสี  สีเสล่อมากมาย....

 

.....ลากแตะคนละคู่.....

 

...ถือกระเป๋าสุดหรูคนละใบ  มานคือถุงก๊อบแก๊บใสนั่นเอง...

 

....เดินเปิดตัวเข้ามาท่ามกลางงานราตรีสุดหรู....

 

..กลายเป็นอิแจ๋วท่ามกลางชุดราตรีเลยล่ะ เหอๆ..

 

....แต่ก้อดีนะกินสะดวก  แดนซ์สะดวก  แหกปากกันได้สะดวก ไม่ต้องห่วงสวย....

 

.....เดินเข้างานไปไหว้อาจารย์หมอกัน อ.สุเทพแนะนำพวกเรากะอาจารย์หมอว่า....

 

..นี่กลุ่มตลาด เสียงดังมากครับ..  อื้มมม บรรยายได้ครอบคลุมดีแท้ค่ะ...

 

....งานนี้ไม่ต้องมีไคว่าจ้าง เรารับอาสากรี๊ดและแหกปากตลอดทั้งงาน....

 

.....เราว่าเราสถุนแล้วนะ มาเจอพวกสถุนทีม แท็กทีมกันแต่ง ตลาดถึงขั้นอึ้ง.....

 

...สถุนทีมมาในชุด ลูกหมูสุดน่ารัก - -"...

 

....บอกได้คำเดียว มานกล้าแฮะ....สมชื่อกลุ่มมานเจงๆ....

 

.....ช่วงท้ายงานมันส์สุดเหวี่ยงกับวง Limuzin สปิริตสูงมากๆ ขอยกนิ้วให้จ้ะ.....

 

......เชอรี่กะปอยก้อได้ขึ้นไปอวดเสียงร้องเพลงด้วย......

 

..พวกเรากลุ่มตลาดก้อแดนซ์กันกระจาย..

 

....ดีที่นู๋กิ๊กจับกลัดผ้าถุงมาแน่นหนา ไม่งั้นอาจมีโชว์พิเสดท้ายงานแน่....

 

... Thxน้องๆปี 1มากจ้ะ ที่ตั้งใจลงแรง ลงตังค์จัดให้พี่ๆ...

 

..........เหนื่อยแล้วล่ะ ขี้เกียจพิมแล้วด้วย...........

 

.....เขียนไม่ได้มีใจความเลยเรา  นึกอารัยออกก้อเขียน.....

 

.......อ่านแล้วงงๆ ก้อขออำพัยด้วยนะคะ.......

 

...........เอาเป็นว่า โชคดีมีชัยกันทุกคนนะ มีความสุขกันให้มากๆ............

 

.....อากาศเริ่มเปลี่ยนแล้ว   ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ.....

 

...นอนห่มผ้าด้วยน้า...

 

.......บ๋า  บาย.......^^

 

 

เฮ้ออออ....ได้เข้ามายลสเปซตัวเองซ้าที หลังจากที่ทิ้งมันให้โดดเดี่ยวเอกาไร้คนเหลียวแลมานาน

 

อยากเขียนระบายอะไรตั้งมากมายกับช่วงเวลา 1 เดือนที่ผ่านมา แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์เขียนซ้าแล้วล่ะ

 

ไว้ว่างๆๆๆๆ....(เมื่อไหร่กันน้า!!..>_<) จามาเวิ่นเว้อใหม่ เหอๆ

 

เบื่อจางเลยยยย....ขี้เกียจอ่านหนังสือมากมายอ่ะ

 

ชีวิตตอนนี้เหมือนมีหนังสือคอยหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลา (ย้ากกก... +_+')

 

......

........

..........

............

.......

.....

.......

...

..

.

ฝากถึงเพื่อนๆทุกคน

อย่าเพิ่งท้อนะ สู้ๆ การเสียน้ำตาบางครั้งก้อเป็นส่วนดีเหมือนกัน

อย่างน้อย...มันก้อทำให้เราเข้มแข็งขึ้น เริ่มที่จะได้เรียนรู้โลกกว้าง

เรียนรู้ความผิดหวัง เรียนรู้ชีวิตอันแท้จริง ที่วันข้างหน้ายังต้องเจออะไรอีกเยอะ

มากกว่านี้หลายเท่า.... อย่าให้ความผิดหวังมาทำให้เราอ่อนแอ

รอยยิ้มที่อาบบนใบหน้า...ที่เคยมีคราบน้ำตา....

มันเป็นรอยยิ้มที่มีคุณค่า .... เพราะนั่นหมายถึง....

รอยยิ้มที่เกืดจากการชนะใจตัวเอง....

สู้ๆ สู้ตายน้าค้า

เป็นกะลังใจให้ จู๊บบบบ จุ๊บ ^^

 

อ้อแล้วก้ออย่าหักโหมมากน้า เด๋วไม่สบายเอา

ดูแลทั้งร่างกายและจิตใจของตัวเองด้วยนะคะ

 

บ๊ายบายค่า

 

 

 

 

 

 

" .....ชีวิตเธอมีคุณค่า  มวลประชาเค้ารออยู่  รอเธอเป็นผู้ก้าวไป

ดั่งมวลไม้ที่งอกงาม  ยามถึงคราวชูช่อใหม่  ไปเถิด จงไปทั่วแดน

อยากให้เธอเป็นเทียนเล่มน้อยที่ส่องแสง  สู่หนทางมืดมน

เทียนสว่างไสวอยู่ในใจผู้คน ตราบจน นิรันดร.....  "